Veilig fietsen: Beter uitgelachen dan omver gereden

 

Doe zelf eens een onderzoek. Wachtend op tram of bus de fietsers tellen van wie voor- en achterlicht in orde is. 2/10? 3/10? Angstaanjagend om zien.

 

Zelf heb ik 2 lichten voor en 2 achter. Telkens een gewoon en een flikkerend. Tussen de spaken van m’n voorwiel heb ik ook nog op eenvoudige wijze met ‘colsonbandjes’ ofte kabelbinders een staafje gemonteerd met 15 steeds van kleur wisselende ledlichtjes. Een ware light show. Al veel commentaar op gehad en om uitgelachen. Maar liever worden nagewezen dan omver gereden, want m’n persoonlijke lichtshow trekt wel de aandacht. Dus, belangrijk: lichten in orde.

 

Goed werkende remmen zijn ook levensnoodzakelijk. Is de remkabel niet verroest? Want dan kan die onverwachts breken. Zijn de remblokjes niet versleten? Bij extreme sleet beschadigen de metalen remblokhouders de velgen van het wiel.

 

De bandenspanning. Weinig druk merk je meteen. Er is meer wrijving met het wegdek. Je moet harder trappen. De spanning mag ook niet te hoog zijn. Op kasseien daver je dan door elkaar en door het nog maar kleine raakvlak met de rijweg heb je weinig grip. Bij regenweer, en vooral in de herfst met natte bladeren op de grond, schuif je ook zó weg. Ideale bandenspanning: 4 à 5 bar, maar dat is wel erg persoonlijk.

 

De ketting moet regelmatig worden gesmeerd met kruipolie. Anders gaat ze roesten en kan ze onverwachts afknappen. Vooral op het moment dat je rechtstaand op de trappers extra druk geeft om op te trekken. Je wil het niet meemaken.

 

En nog iets, een beetje sullig, maar toch ook belangrijk: hou hem proper met spons, water en zeep. Tandwielen en ketting met een borsteltje en kruipolie.

 

Tot slot het allerbelangrijkste: de helm. Ooit een hulpverlener aan een aangereden fietser (met gebroken been) horen zeggen: “Meneer, wat een geluk dat gij een helm op had!” Sindsdien ik altijd. Maar wel een trendy skater helm. Bij een klassieke fietshelm fluit de wind door de spleten en hoor je de auto’s niet. En wat betreft ‘horen’: oordopjes met muziek zijn levensgevaarlijk. Dat weten we allemaal. Maar het wordt nog (te) veel gedaan.

(Guido Sanders)

30
dec
2017

Bewonerslokaal BOTA huldigt NIEUWE MEUBELEN in

Vrijdag 20 oktober 2017: Feestelijke inhuldiging van de nieuwe meubelen in het bewonerslokaal Willem Lepelstraat.
BOTA en Onze Tuin vzw nodigen u uit op de receptie en open deur op vrijdag 20 oktober 2017 van 15u30 tot 18u30 in de Willem Lepelstraat 13 – 2000 Antwerpen. Graag een seintje als je erbij kan zijn. Chris Codenie (BOTA) en Jos Thijs (Onze Tuin vzw) Christiaan.codenie@skynet.be of maakbarestad@skynet.be

14
okt
2017

Bijzonder spreekster (91 jaar) op 19 oktober bij Thomas More Campus Kronenburgstraat

In de reeks ‘Inge Geerdens invites …’ geeft Inge, CEO van CVWarehouse en meter van Campus National, boeiende sprekers een forum op deze campus.

Op donderdagavond 19 oktober 2017 is Paula Marckx haar gast met een lezing over “Het arrest Marckx, ‘jonger ouder worden’ en zoveel meer”.

Inge nodigt iedereen van harte uit op deze interessante lezing en netwerkmoment. Na de lezing bieden we alle genodigden graag een drankje aan.

Als journaliste interviewt Paula nog steeds sleutelfiguren uit de brede samenleving, gaande van Bart De Wever en Faroek Özgünes tot Fernand Huts en Alex Agnew. En ze zijn stuk voor stuk haar vrienden geworden.

Als activiste schrijft ze boeken, geeft lezingen en inspireert ze jong en oud met nieuwe ideeën en projecten. Geen onderwerp is voor haar taboe. Ze is ook niet bang om haar mening tot in Straatsburg te verkondigen (cfr het naar haar vernoemde arrest Marckx dat vaststelde dat natuurlijke kinderen in België gediscrimineerd werden in hun gezins- en afstammingsrechten).

Kortom een vrouw met veel levenservaring die ze graag met u deelt. Nieuwsgierig? Kom dan vooral luisteren!

Campus National is de A-typische campus van Thomas More in Antwerpen. Een oude huurkazerne aan de Kronenburgstraat werd omgebouwd tot een multifunctioneel gebouw met een polyvalente zaal, studentenkoten, een gezellig café, een open leercentrum, de dienst studentenvoorzieningen … Het is een centrum voor ontmoeting, onderwijs en begeleiding in de binnenstad en richt zijn blik daarbij ook op de buitenwereld.
Donderdag 19 oktober 2017, 19.00 uur in Thomas More, Campus National, Kronenburgstraat 66, 2000 Antwerpen
Gelieve vóór 12 oktober in te schrijven via deze link:
http://forms.thomasmore.be/view.php?id=1721872

06
okt
2017

WIJKBEWONERS VAN TOEN

Een brievenbesteller die uit de dood is opgestaan? Ja, ze woonde in onze wijk. Eerst in de Witten Griffoen, nadien in de Pachtstraat. Haar bijnaam was Mie Trottinet. Celina Hannes werkte voor de post en bestelde 26 jaar lang telegrammen. Op een dag kwam haar zoontje thuis met een ‘trottinet’, nu ‘autoped’ of ‘step’ genoemd, gekregen van een vrouw die oude spullen verzamelde. Celina begreep meteen de mogelijkheden ervan en ’s anderendaags zag iedereen haar met haar telegrammen door de wijk snorren. Haar bijnaam ‘Mie Trottinet’ was geboren.

Op een dag – het moet rond 1960 zijn geweest – bestelt ze in een café aan de Zuiderdokken een frisse pint. De kelner is afgeleid en in de verwarring zet hij haar een whisky voor. Het gezegde indachtig ‘Het is betaald, ’t moet op!’ of té gehaast, drinkt ze té snel het glas leeg en ze sukkelt verderop met haar ‘trottinet’ in de toen nog niet gedempte Zuiderdokken.

Hulpdiensten halen haar onderkoeld en bewegingsloos uit het water en brengen haar naar het Sint-Elisabethziekenhuis in de Leopoldstaat, waar ze in een zwart rouwkleed op de blauwe steen van het mortuarium wordt gelegd.

24 uur later ontwaakt ze uit haar coma en ze vlucht het dodenhuis uit, recht naar apotheker Lescrinier in de Nationalestraat. Grootvader Lescrinier, de grootvader dus van de huidige apotheker Theo, vangt haar als eerste op en brengt haar meteen terug naar het ziekenhuis voor verdere verzorging. Het verhaal deed natuurlijk snel de ronde en Mie Trottinet werd een lokale heldin. Jarenlang reed ze mee in de folklorestoeten van de wijk, niet op haar ‘trottinet’, maar gezeten naast Hector De Groote (met een grote sombrero op z’n hoofd) in zijn oldtimer. Celina Hannes overleed o cieel in 1991. (GS)

17
sep
2017

KLOOSTERFEST: feest op 8 oktober 2017

Haal die agenda boven en noteer alvast zondag 8 oktober 2017!
De meest verrassende straat van Antwerpen feest en daar moet jij absoluut bij zijn! Na de antiek-, vintage- en brocantezaken kwamen verrassende concept en fashion stores, stijlvolle interieurzaken en verschillende galerijen in de straat waardoor ze nog meer bruist dan ooit.

Onder de noemer ‘Kloosterfest’ trekt de meest verrassende straat van Antwerpen alle registers open en dat zal ’t Stad geweten hebben.De winkels van de Kloosterstraat zetten hun deuren wagenwijd open voor jou! Kom vanaf 11 u. genieten van een heerlijk ontbijt onder de zalige tonen van live jazzmuziek, neus rond in onze shops of ontspan je bij een glas in een van onze vele horecazaken. ‘Kloosterfest’ is er voor jou en zorgt ervoor dat je een ongelooflijke zondag beleeft en de gehele Kloosterstraat herontdekt.

Extra eyecatchers op ‘Klooster- fest’ zijn zonder twijfel de Peugeots van de Belgische oldtimer club en de kinderanimatie. Kuieren langs een autovrije Kloosterstraat, neuzen in een van de shops of ontspannen in een van de horecazaken? Met ‘Kloosterfest’ laat de straat zich van haar meest veelzijdige kant zien.

Curieus? Bezoek, volg & like: in- stagram: Kloosterstraat_antwerpen | facebook: Kloosterstraat Antwer- pen | www.Kloosterstraat.com

17
sep
2017

EDITO 15 september 2017

Over smartzones, domme beslissingen en ketters.

Voila, het is weer september en de zomervakantie is alweer voorbij. Nog even nagenieten van de indian summer, zoals men dat noemt, en heel onze wijk zal weer veranderen van kleur, als bruinrode bladeren onze straten gaan sieren. En wij schieten weer allemaal in gang, ook de stuurgroep Sint-Andries en de winkelvereniging Quartier National.

We kregen vanuit de stad een aangename verrassing in onze schoot geworpen. Of we met de wijk niet wilden helpen nadenken over hoe de technologie het dagelijkse leven van de bewoners gemakkelijker kan maken en ook hoe technologie de burger kan betrekken bij beleidsbeslissingen. Een kolfje naar onze hand! Na de succesvolle experimenten met de Duurzame Winkelstraat en de Klimaatrobuuste Wijk hebben we naar de stad toe al wel bewezen enthousiaste en betrouwbare partners te zijn en dus hebben we ook nu weer toegezegd om hier onze schouders onder te zetten. We doen dat met een infoavond op woensdag 27 september 2017 om 20 u. in het coStA: debatteren samen met onze partners van de Thomas More Hogeschool, Campus National, die prompt haar laatstejaarsafdeling technologie tot onze beschikking heeft gesteld om ons hierbij te ondersteunen. Ook imec en het district zullen hierin participeren.

Natuurlijk zijn we blij dat we in dit project kunnen participeren en ook inspraak krijgen, wat bij ons dan weer de vraag doet rijzen waarom er boven de hoofden van de wijkbewoners wordt besloten om een deel van het Munthof naar Lutherplein om te toveren? Niet de Afro-Amerikaanse burgeractivist Martin Luther King maar de ketterse en protestantse prediker Maarten Luther die de kerkelijke leer (terecht) op stelten wist te zetten en er mee voor zorgde dat er een burgeroorlog losbrak. Als reactie op zijn reformatie ontstond de contrareformatie en de inquisitie maakte haar intrede.

Nu vragen we ons ten eerste af wie de ketterse beslissing heeft genomen om ons plein, waarvoor de buurt 35 jaar heeft gevochten, plotseling naar Maarten Luther te noemen? En ten tweede waarom de buurt hier niet in wordt gehoord? Het argument is dat de kerkraad hier vragende partij voor was. Ook de gereformeerde kerk? Weten deze instellingen niet dat er ook nog een bevolking is die niet meer met zich laten sollen zoals in vroegere eeuwen en het niet meer pikt dat er boven haar hoofd beslissingen worden genomen? Met alle respect voor ieders religie kan bovendien natuurlijk de vraag gesteld worden of het nog van deze tijd is om straatnamen naar heiligen of kerkelijke leiders te vernoemen? Vooral in de multiculturele maatschappij waarin we leven en waarin mensen van verschillende godsdiensten naast elkaar wonen? Misschien moeten we er dan ook maar eens over nadenken om een derde deel van het Munthof bv. het Mohammedplein te noemen? Of delen we het gewoon in vieren en noemen we het laatste stuk het Hare Krishnaplein?

Enfin, we hopen opnieuw op gezond verstand, als er namen moeten worden gegeven en we hopen ook dat het Munthof zijn naam zal blijven behouden. Blijkt dat er in Sint-Andries een lutherse pater, Hendrik van Zutphen, door de straten rondliep die door honderden vrouwen vanuit onze wijk werd bevrijd, nadat hij was gevangen gezet in de toenmalige Sint-Michielsabdij. Het mocht helaas niet baten. Hij vluchtte naar Duitsland, maar is daar de marteldood gestorven. Een andere lutherse pater, Nico- laas, afkomstig uit Ieper, predikte in lekenkleding op de scheepswerf. Hij werd opgespoord op 29 juni 1525 en twee dagen later in een zak, verzwaard met een steen, in de Schelde gegooid. Maarten Luther is in heel zijn bestaan niet in onze stad, laat staan in onze wijk, aanwezig geweest. Waarom dan geen straatnaam geven aan die onfortuinlijke paters? (Nico Volckeryck)

15
sep
2017

Ondernemerskamp jonge modeontwerpers

Onze wijk en jonge modelabels zijn strak met mekaar verbonden. Tal van modelabels zijn hier gevestigd, dikwijls inclusief eigen winkel. Met het fashion ondernemerskamp van Junior Argonauts, ism. met Unizo, Technopolis en Atelier Veritas, ging men nog een stap verder.

Gedurende een week kregen zestien 14- tot 16-jarigen uit heel Vlaanderen en zelfs Nederland de kans te worden ingewijd in de complexiteit van de mode-industrie. Jeugdherberg Pulcinella, waar ze overnachtten, was hun hoofdkwartier.

Velen dromen van een eigen modehuis, of bescheidener, een eigen label. Anita Evenepoel, docente mode, textiel en juwelen aan de modeacademie, begeleidde het kamp. Ze triggerde hun creativiteit, maar liet hen tevens een nancieel plan plus een marketing- en een businessplan uitschrijven.

Robbe Lammerant, strateeg en online marketeer, confronteerde hen met de harde realiteit. Een modelabel vergt veel geld en energie: kosten berekenen, de productie begeleiden, vermarkten, verkopen en zich publicitair op het voorplan wringen tussen tal van anderen.

Hét hoogtepunt was de work- shop met Jasna Rok, een autoriteit op het gebied van Technologica Fashion, zoals neurologische sensoren die bewegende motieven en beelden op kleding creëren.

De resultaten van dit kamp, met kilokleding van de Kringloopwinkel als basis, werden op het einde van de week tentoongesteld en verkocht op het Bogaardeplein. Meteen een sneak preview van de modetrends over 10 jaar? (GS)

Onderschrift foto: Deelneemster Rosita Buls: “Ik word in oktober 14 jaar. Ik ben graag crea- tief bezig en hou ontzettend veel van mode en ontwerpen. Mijn motivatie om mee te doen aan het J-Argonau- tskamp is dat ik altijd al hield van ontwerpen en bezig zijn met mode. Toen mijn mama een mail van Veri- tas ontving waar de aankondiging van het J-Argonautskamp in stond, was ik super enthousiast. Ik schreef me in voor de wedstrijd en zo kon ik meedoen aan dit geweldige kamp.” 

15
sep
2017

Nu ook wandelgesprekken bij Luisterhuis ‘De Open Deur’

Problemen horen bij het leven. Perfectie bestaat niet. Een luisterend oor bij familie of vrienden, in het verenigingsleven of zelfs aan de cafétoog kan soms al troostend of verhelderend zijn. Maar als dat niet lukt, als dat onvoldoende is of als men liever z’n problemen in anonimiteit bespreekt, is er ‘De Open Deur’ in de Pelgrimstraat 27.

Mensen die aan een babbel toe zijn, kunnen terecht bij ‘De Open Deur’, een pluralistische organisatie waar iedereen welkom is, ongeacht zijn of haar godsdienstige, filosofische of politieke overtuiging. Het is een door de overheid erkende autonome vrijwilligerswerking. Al sinds 1975 biedt vzw De Open Deur een luisterend oor aan al wie langs- komt.

In de Pelgrimstraat 27 zijn van maandag t.e.m. zaterdag van 14 tot 18 u. vrijwilligers aanwezig met tijd en aandacht om te luisteren, donderdags zelfs tot 21 u. Iedereen die op een bepaald moment behoefte heeft aan een gesprek van mens tot mens, is welkom en dit zonder afspraak. De gesprekken vinden in alle discretie één op één plaats in een vertrouwelijke, huiselijke sfeer en zijn anoniem en gratis.

Alle thema’s kunnen aan bod komen: eenzaamheid, angst, verdriet, ziekte, rouw, verslaving, relatieproblemen en/of familiale problemen, een verleden dat je niet loslaat, tobben over de toe- komst, onzekerheid …Je hart luchten kan wonderen doen en het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn: ook goed nieuws kan worden gedeeld.

Vrijwilligers met gerichte opleiding

‘De Open Deur’ werkt met een team van 25 vrijwilligers die voor hun luistertaak een opleiding kregen.

We bieden geen pasklare antwoorden of therapie, noch juridisch advies of materiële hulp. Wel denken en leven we mee met de bezoeker en geven een duwtje in de rug. We verwijzen ook door naar gespecialiseerde organisaties. Tijdens de permanentie-uren zijn steeds 2 medewerkers ter beschikking.

Er worden nu ook wandelgesprekken aangeboden. Je kan samen met een medewerker een wandeling maken in een van de Antwerpse parken, terwijl er wordt geluisterd naar je verhaal. De cliënt staat centraal en beslist zelf over het verloop van het gesprek. Ook de wandelgesprekken zijn gratis en vinden plaats in alle vertrouwelijk- heid.

Natuurlijk antidepressivum

Praten gaat soms makkelijker tijdens het wandelen. Wandelen is ook een natuurlijk antidepressivum: uit onderzoek blijkt dat het een positief effect kan hebben op de stemming en de gedachten. Positieve gevoelens worden versterkt en tobben en angst nemen af. Bovendien is het goed voor de gezondheid en de parkomgeving heeft een rustgevend effect.

Zo’n wandelgesprek duurt maximaal 1 uur, maar dit hoeft niet. Onderweg kan halt gehouden worden om op een bank te verpozen. Voor een wandelgesprek is een afspraak nodig (tijdens de permanen- tie-uren of telefonisch). Er wordt dan bekeken welke van de locaties het geschiktst is, zodat datum, uur en plaats kunnen worden vastgelegd. (BR)

Meer Info

De Open Deur vzw, Pelgrimstraat 27 2000 Antwerpen. Open: van maandag t.e.m. zaterdag van 14 tot 18 u., donderdags tot 21 u. Tel.: 03 233 62 73. e-mail: deopendeur@skynet.be website: www.deopendeur.be

De werkingskosten van ‘De Open Deur’ worden jaarlijks gesubsidieerd door de Vlaamse overheid, dienst Welzijn en Samenleving, maar hiermee kunnen alle uitgaven niet worden gedekt. Alle bijkomende steun is welkom en sponsoren kan op bankrekening nr. BE20 7895 3508 4956.

15
sep
2017

KOKEN OP KOT

Tibeau Depypere (20 jaar) studeert Event- en Projectmanagement aan de Karel de Grote Hogeschool, campus Groen- plaats. Hij woont in Beringen, maar zit op kot in de Lange Riddersstraat. Tibeau houdt van het studentenleven en heeft dan ook het ideale recept gevonden tegen een kater: een lekkere, maar vooral gezonde hamburger.

Ingrediënten (voor 1 persoon): 1 rundshamburger, 1 vers rond broodje, 1 plakje cheddarkaas, 2 avocado’s, 1 rode ui, 1 krop sla, 3 eetlepels olijfolie, ketchup, 2 toma- ten, 2 wortels, een halve komkommer en 1 limoen. Extra: vinaigrette voor het slaatje.

Bereiding: Snijd de avocado’s in tweeën, haal het vruchtvlees eruit en plet het tot moes. Kruid met peper en zout, en voeg het limoensap toe om de guacamole een extra frisse ‘touch’ te geven. Zet de guacamole vervolgens even in de koelkast. Bak daarna het vlees in wat olijfolie en kruid het met peper en zout. Maak ondertussen de groentjes schoon. Rasp de wortels, snijd de tomaten en de komkommer in schijfjes en de rode ui in kleine ringen. Snijd het ronde broodje in tweeën en verwarm de delen kort in een voorverwarmde oven van 180°, als het vlees bijna klaar is. Neem het hamburgerbroodje en smeer de twee helften met ketchup in. Vul het vervolgens met het rundvlees en daarna met de cheddarkaas, de guacamole en de helft van de groentjes. Schik de overige helft naast de hamburger op een bord. Voeg tot slot eventueel wat vinaigrette toe aan het slaatje.

Favoriete radiozender: Studio Brussel
Favoriet muziekgenre: rock
Beste lm: ‘Mr. Nobody’, geregisseerd door Jaco Van Dormael
Knapste actrice: Margot Robbie
Lievelingsboek: ‘The Little Black Songbook’ van The Beatles
Sport: zwemmen
Hobby: muziek maken met mijn band ‘The Barstool Prophets’
Favoriete vakantiebestemming: Italië en Gran Canaria

(Lisa Goethuysen)

15
sep
2017

Zo had het ook gekund …

door Jean Dekkers

Al bij al, lieve buren, zijn we hier in Sint-Andries met de echte knip van de Knip ’s nachts nog heel goed weg gekomen. We hebben er helemaal niets van gehoord. Het ‘geknip’ in onze kaaimuren is op dat niveau wel andere koek. Maar ervan af? Nee, dat zijn we nog lang niet. ’s Morgens trouwens was de confrontatie al virieler. De centrale as, onze hoofdstraat dus, was al behoorlijk volgelopen en langs onze stroom stonden we stil of toch zo goed als. Op beide fronten is er vanaf nu wel ‘iets’ te horen en ten koste van de pas ingestelde gesaneerde zones nu opnieuw ook ‘iets’ meer te snuiven.

Wat is die Knip eigenlijk? De Knip is de kortstondige, amper anderhalf jaar durende, nauwkeurig geplande en degelijk uitgevoerde scheiding van Noord en Zuid. Wij, met onze ludieke pastoor en ons Quartier National, zijn ’t Zuid en zij, met de bussen en de Konijnenpijp, het Noord. Maar de Knip is toch nog zoveel meer. Hij is in eerste aanleg de voorlopige constructie of het delven van een heel grote en diepe put, een Operaput.

Aan ons concertgebouw gelegen dus en ‘t kan er zelfs helemaal in. Na de verbanning van Peter Benoit naar zijn eiland in de Harmonie anno 1953 en de afvoer van de lelijke, maar toen zeer nuttige, 33-jarige IJzeren Brug naar een of ander ontwikkelingsland, is hij de veruiterlijking van de daadwerkelijke aanpak van de echte vernieuwing. De put, die nadien natuurlijk overdekt wordt, zal dan huisvesting verlenen aan een on- gebreideld mobiliteitsnetwerk en dus aan verbeteringen: een waaier van spoorverkeer en doorgaand autoverkeer, alles liefst elektrisch aangedreven. Zo midden in ’t stad weten we in de toekomst zo direct niet meer waar naartoe met onze uitstoot in onze lage-emissiezone.

En wat moet Sint-Andries van langsom meer verwerken? De verkeersoverlast natuurlijk, niet zo direct van bussen of trams, maar van al dat andere gemotoriseerde verkeer. In onze onlangs terdege en zelfs tweemaal heraangelegde centrale doorgangsweg – de tweede keer gewoon in beton gegoten – davert het overdadig, maar wel met aanzienlijk minder fietsen. Was dat de bedoeling misschien? Om de tweewielers zeker geen gescheiden strook te geven en ze tot grote ergernis van de ‘Antennekens’ naar de trottoirs te verdrijven? Enkele tijd terug hoorde ik een fietser opperen dat hij zijn ‘pneus’ eraf ging strippen om dan tenminste in de tramsporen te kunnen rijden en er niet meer hoeven over te vallen … Die wacht natuurlijk op de veilige alternatieve weg van het comité. Met verplaatsing van onze neringdoeners inbegrepen?

Op de Sint-Michielskaai is het zo mogelijk nog erger gesteld, maar momenteel dan ook weer niet. In combinatie met de ‘metaalbonken’, de zandzuigers en de ontploffingen, nodig voor de ingezette versteviging van de kaaimuren, valt het toenemend gedonder over de betonnen, maar sterk het geluid benadrukkende klinkers – voorlopig althans – nog mee.

En wat gezegd van de aanloop naar de Knip? Uit onze herinneringen putten we, hier op ’t Zuid, dat het al onze tweede Knip is. Wie heeft nog weet van het festival van de Burgemeesters? Die van ons natuurlijk, die van Hasselt, die van Oostende (de enige overgeblevene) en de partijvoorzitter. In latere tijden zijn ze alle vier eens president van hun vereniging geweest. De eerstgenoemde is nu CEO van een ultra sportief ingestelde organisatie (den Antwerp is dat toch ook), de tweede is spijtig genoeg niet meer en de vierde is geleerde geworden. De derde is dat in bijverdienste eveneens. Juist! De Teletubbies! Ze staan zelfs gegoogeld met ruzie in Het Nieuwsblad. De opper-Tubbie, die uit ‘de’ Limburg, vergastte de Antwerpse goegemeente op een heuse straat-BBQ. Met echt ‘vlezeke’ en een tap, schijnbaar rechtstreeks vanuit de Boom- gaardcentrale. Een regelrechte voorbereiding op de tegenwoordige butcher store aldaar, maar dat wist men toen nog niet.

De Knip is ons droog door de strot geduwd en zonder ‘njam njam’. Waarom kon er nu eens niet getrakteerd worden op een laagje fluisterasfalt of zo, voor op het beton langs de kaaien? Een ‘dunneke’ was misschien al oorstrelend genoeg geweest …

Weerman Frank indachtig: nog even op de tanden bijten, de harde noten kraken en de zure appel doorslikken. En de boer? Hij ploegt voort, maar deze keer zonder ruggensteuntje van de Teletubbies. Spijtig!

15
sep
2017